Dziennik Rozkazów nr 2/1936 z dnia 6.II.1936 r. poz. 17 wprowadził nowy jednolity typ płaszcza dla żołnierzy wszystkich stopni oraz rodzajów broni i służb.

Płaszcz był jednorzędowy, zapinany z przodu na 6 guzików płaszczowych, z których piąty od góry był umieszczany nieco poniżej stanu tak, aby na nim opierał się pas główny. Płaszcz był wykonany na podszewce do stanu i w rękawach, swobodny w piersiach, szeroki w ramionach, a w całości tak luźny, aby można było pod nim nosić kożuszek, podpinkę wełnianą lub futrzaną. Szerokość dolna obwodu płaszcza wynosiła od 220 – 260 cm, zależnie od wzrostu lub objętości w piersiach noszącego.

Dół płaszcza był podwinięty od wewnątrz i przeszyty. Na dolnych rogach płaszcz, od wewnątrz, były podszyte małe łapki, służące do podpinania przodów płaszcza na guziki, przyszyte na workach kieszeniowych. Na przednich połach, na wysokości bioder, były wpuszczone dwie kieszenie o skośnych przecięciach (20 stopni od pionu), zapinane na guziki płaszczowe. Otwory kieszeni były tak sporządzone, aby można było przez nie sięgnąć do kieszeni kurtki i spodni. Pośrodku pleców była wykonana podwójna, nie zszyta fałda, pośrodku tej fałdy rozporka. Rozporek był długi dla oficerów, chorążych i podoficerów zawodowych, od wachmistrza w górę oraz dla szeregowych broni jezdnych, krótki – dla podoficerów od plutonowego w dół oraz dla szeregowców broni zmotoryzowanych i pieszych. Rozporek długi rozpoczynał się przy wzroście nominalnym na 15 cm poniżej stanu i był zapinany na 4 małe guziki mundurowe, przy czym najniższy znajdował się na 16 cm od dolnej krawędzi płaszcza, reszta guzików równomiernie rozłożona w stosunku do początku rozporka. Rozporek krótki był zapinany na 3 małe guziki mundurowe.

Kołnierz płaszcza wykładany, zapinany na jedną parę haftek. Do podtrzymania podniesionego kołnierza służyła łapka przypięta na dwa małe guziki płaszczowe na lewym rogu spodu kołnierza i jeden guzik przyszyty na prawym rogu kołnierza. Naramienniki szerszymi końcami wszyte w szwy rękawów i zapinane węższymi końcami przy kołnierzu na guziki płaszczowe małe. Rękawy płaszcza szerokie, dwusuwowe, z imitowanymi mankietami, na których naszyte łapki zapinane na guziki płaszczowe. Łapki służyły do ściągania rękawów koło ręki.
W lewym mankiecie wykonano od spodu kieszonka. Długość rękawa była taka, aby ich dolne krawędzie, przy swobodnie zwisających rękach, sięgały do nasady palców. Płaszcz był tak długi, aby odległość jego dolnej krawędzi od ziemi wynosiła, dla broni pieszych i zmotoryzowanych 45cm, dla broni jezdnych 20cm. Wszystkie guziki płaszczowe były cynkowe, matowe. Oficerowie i podoficerowie zawodowi od wachmistrza w górę nosili płaszcze spinane z tyłu pętem, wykonanym z dwóch części. Na prawej części pęta były przyszyte 3 guziki płaszczowe na lewej części pęta dwie dziurki. Guziki i dziurki służyły do regulowania objętości płaszcza w przypadku włożenia pod spód kożuszka. Płaszcze mogły być całe na podszewce i można było przypinać pod nie podpinkę wełnianą lub futrzaną. Guziki tych płaszczy były srebrne lub z białego metalu oksydowane na kolor starego srebra. Poza służbą wolno było nosić płaszcz bez pasa głównego i przypinać kołnierz futrzany odcieni ciemnych ale nie w kolorze czarnym. Płaszcz dla wszystkich żołnierzy był wykonany z przepisowego sukna płaszczowego barwy ochronnej i stanowił część składową wszystkich rodzajów ubioru żołnierzy. Na kołnierzu płaszcza, przy wszystkich rodzajach ubioru, z wyjątkiem polowego nosiło się barwy broni i służb lub proporczyk oraz emblemat. Oficerowie i podoficerowie zawodowi nosili przy wszystkich rodzajach ubioru, za wyjątkiem polowego, na naramiennikach płaszczy numerację formacji oraz oznaki stopni przy wszystkich rodzajach ubioru. Podoficerowie i szeregowcy służby czynnej nosili przy wszystkich rodzajach ubioru, z wyjątkiem polowego na naramiennikach oznaki stopni oraz nasuwki z numeracją formacji.

Przy ubiorze polowym nie nosili nasuwek. Nasuwka na naramienniki wykonano z sukna płaszczowego, usztywniona od wewnątrz sztywnikiem. Na jej zewnętrznej stronie numer był haftowany nicią jedwabną barwy szarej.

Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari nosili na płaszczach garnizonowych to oznaczenie w formie wstążek, naszywanych na lewym brzegu przodu płaszcza przy trzeciej od góry dziurce na guzik. Wyjątkiem był dzień Święta Narodowego 11 Listopada, kiedy na płaszcz przypinano, przy wystąpieniach służbowych oraz w szeregach, ordery pełne.