Kurtka była jednorzędowa, zapinana z przodu na 7 guzików mundurowych, z których ostatni dolny był umieszczony na linii stanu tak, aby na nim opierał się pas główny. Kurtka była w ramionach szeroka, w piersiach swobodna, w stanie lekko wcięta a w biodrach dopasowana. Na piersiach i po bokach były naszyte 4 kieszenie z klapkami, zapinane na małe guziki mundurowe. Pod przednią lewą połą kurtki przyszyta kieszonka na opatrunek osobisty. U dołu na bocznych szwach pleców kurtka miała dwa rozporki z krawędziami zachodzącymi na siebie, aby się nie rozwierały.

W stanie, na każdym boku kurtki, był wprawiony hak, służący do podtrzymywania pasa głównego. Dół kurtki był podwinięty i wewnątrz przeszyty. Kołnierz wykładany i wygodny zapinany na dwie pary haftek. Naramienniki szersze przy wszyciu, zwężające się na końcach, zapinane na małe guziki mundurowe. Rękawy dość szerokie, dwuszwowe, z rozporkami od strony tylnych szwów sięgały przy swobodnie zwisających rękach do nasady kciuków.

Rozporki były zapinane na duże guziki mundurowe. Długość kurtki mierzona przez środek pleców była taka, aby dolne jej krawędzie, przy pozycji siedzącej, dochodziły do płaszczyzny siedzenia. Guziki i boczne haki były cynkowe, matowe.

Kurtka miała być wykonana:

a) dla oficerów, chorążych i podchorążych zawodowych:

- przy ubiorze polowym - z sukna mundurowego barwy ochronnej lub tkaniny lnianej, jeżeli w/w występowali w szeregach

- przy wszystkich innych rodzajach ubioru - z wełnianej tkaniny czesankowej (kangarn, krepa, diagonal);

b) u starszych wachmistrzów zawodowych (równorzędnych) i wachmistrzów zawodowych (równorzędnych):

- przy wszystkich rodzajach ubioru zasadniczo z sukna mundurowego barwy ochronnej, poza służbą mogli nosić kurtki z wełnianej tkaniny czesankowej barwy ochronnej;

- przy ubiorze polowym z tkaniny lnianej (od 15 kwietnia do 15 października), jeżeli w/w występowali jako dowódcy w szeregach;

c) u podoficerów od plutonowego w dół i u szeregowców:

- przy wszystkich rodzajach ubioru (poza polowym) - z sukna mundurowego barwy ochronnej;

- przy ubiorze polowym (od 15 IV do 15 X) z tkaniny lnianej.

Kurtka sukienna była podszyła podszewką do stanu i w rękawach (kurtka z wełnianej tkaniny czesankowej nie miała bocznych haków i kieszeni na opatrunek osobisty). Guziki przy kurtkach srebrne lub z białego metalu, oksydowane na kolor starego srebra. Kurtka z tkaniny lnianej nie miała podszewki.

Oficerowie i podoficerowie zawodowi oraz podoficerowie i szeregowcy służby czynnej przy wszystkich rodzajach ubioru (z wyjątkiem ubioru polowego) nosili na naramiennikach kurtki numerację formacji lub inicjały oraz oznaki swoich stopni przy wszystkich rodzajach ubiorów.

Kurtka miała być noszona:

a) bez oznak broni i służb oraz bez żadnych ozdób, tylko z oznakami stopni:

- przez wszystkich żołnierzy w polu;

- przez szeregowców i podoficerów niżej wachmistrza (równorzędnego), podczas ćwiczeń w terenie i w koszarach oraz podczas wykonywania kary aresztu;

- przez oficerów i podoficerów od wachmistrza (równorzędnego) w górę występujących z oddziałami w szeregu na ćwiczeniach. Taką samą kurtkę można było nosić podczas zajęć służbowych administracyjnych i biurowych oraz poza służbą;

b) z oznakami broni i służb oraz ozdobami:

- przez wszystkich żołnierzy, we wszystkich przypadkach w służbie i poza służbą, w szczególności, gdy dotyczyło to występowania żołnierzy w czasie służby inspekcyjnej lub wartowniczej, podczas wszelkiego rodzaju raportów i uroczystych wystąpień służbowych. Taką samą kurtkę mogli nosić oficerowie i podoficerowie (od wachmistrza w górę) w koszarach, jeżeli występowali indywidualnie poza szeregami oraz w biurach.

Kurtka z nałożonym pasem.