Beret wz.1937 został wprowadzony Dz. Rozk. MSWojsk nr 11/37, poz. 139. Beret nosili przy mundurze polowym (bojowym i ćwiczebnym) i przy pracy przy sprzęcie żołnierze  oddziałów zmotoryzowanych i broni pancernej.

Beret wz.37 - broni pancernych i oddziałów zmotoryzowanych. 

Beret noszono niezależnie od stopnia. Beret wykonany był z jednego kawałka tkaniny dzianej, koloru czarnego. Miał kształt okrągły, średnica ogłowia i otworu zależna była od rozmiaru głowy - średnica ogłowia od 29 do 31 cm. Krawędź otworu zakończona była od wewnątrz obrębkiem, do którego przyszyto potnik skórzany. Denko beretu podszyto czarną podszewką. Orzełek wyhaftowany na podkładce z sukna barwy czarnej, za pomocą przędzy szaro - stalowej. Dolna krawędź orzełka w odległości 4 cm od dolnej krawędzi beretu.

Przy telefonie podchorąży rezerwy jednostek zmotoryzowanych. Na głowie beret wz.37.

Między obiema krawędziami umieszczano odznaki stopnia na podkładce sukiennej, koloru czarnego.  Do haftowania odznak podoficerskich używano galonu podoficerskiego (dla chorążego - tasiemka wełniana barwy karmazynowej, oraz gwiazdka haftowana jak dla oficerów, zaś dla podchorążych zawodowych - galon bez karmazynowego obramowania). Odznaki stopni oficerskich haftowano za pomocą nici jedwabnych barwy szaro - stalowej.

Regulaminowy sposób noszenia beretu wz.37.

Po włożeniu beretu na głowę należało go lekko ściągnąć z czoła, na prawe ucho. Orzełek powinien znajdować się na osi nosa.