73 pp. jako pierwszy spośród śląskich pułków otrzymał w 1925 r. odznakę nawiązującą swą symboliką do tradycji śląskich. Wzór odznaki został zatwierdzony w Dz. Rozk. MSWojsk Nr 35, poz. 352 27 października 1925 r. natomiast regulamin odznaki w Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 13, poz. 145 z 24 kwietnia 1930 r.
Odznaka ma kształt owalnego, srebrnego wieńca laurowego, na którym znajdują się dwa skrzyżowane młoty o długich trzonkach symbolizujących przemysł górniczy i hutniczy. Przestrzeń w owalu wypełnia nałożony na ramię śląski orzeł z wysoko uniesionymi skrzydłami, bez korony. W szponach orzeł trzyma tarczę w złotym otoku oraz ze złotymi cyframi 73. Górna cęść odznaki to złota korona królewska umieszczona nad głową orła, podstawą oparta o jego skrzydła, łącząca obydwa ramiona wieńca laurowego. Odznaka ma wymiary 47 x 33 mm.
Odznaka wykonywana była w dwóch wersjach - droższej emaliowanej, niekiedy srebrnej oraz w wersji tańszej dla szeregowych bez emalii i mosiądzu. Srebrzone i oksydowane odznaki zarówno żołnierskie jak i oficerskie wykonane były z dwóch części chociaż spotkane są i odznaki jednoczęściowe, zwłaszcza żołnierskie.
Odznaka w wersji oficerskiej mogła być noszona również przez zwykłych strzelców natomiast kto i jak ją nosił zależało od poczucia estetyki i zamożności. Żołnierze zawodowi nabywali odznaki na swój koszt natomiast żołnierze służby czynnej mogli je otrzymać od dowódcy pułkuw, względnie ponosili tylko koszty wykonania odznaki.
Do odznaki stosowano dwa typy dwuczęściowych legitymacji. Odznaka była wyróżnieniem dla oficerów, podoficerów i strzelców za ich wzorową służbę oraz postawę dla obronności kraju. Mogły być nią również wyróżnione osoby cywilne oraz instytucje zasłużone dla pułku. Odznaki nadawano najczęściej w dniu święta pułkowego, nadania dokonywał dowódca pułku, lub podczas uroczystości zwalniania kolejnych roczników do cywila. Prawo do noszenia odznaki pułkowej nadano ponad 7000 osobom.